Torbiele

U każdej osoby na skórze są jakieś skazy. Nazywamy je piegami, pieprzykami, znamionami, znamionami wrodzonymi, brodawkami, torbielami, a nawet po prostu plamami. Jednak przeważnie nie zwracamy na nie uwagi: prawdopodobnie nawet ich nie dostrzegamy. Dopiero jeśli zaczynają zmieniać kształt, barwę czy wielkość zaczynamy się martwić i udajemy się po poradę do lekarza.

Torbiele są guzkami wypełnionymi płynem. W skórze rozwijają się rzadko – tworzą się w obrębie gruczołów łojowych lub mieszków włosów, gdy dojdzie do zatkania ich ujścia zewnętrznego. Krostki (zaskórniki) w przebiegu trądziku można traktować jako rodzaj torbieli, lecz zdecydowanie częstsze są torbiele, które powstają z gruczołów potowych w dole pachowym, lub w tzw. gangliony – torbiele galaretowate pochewki ścięgien, pojawiające się na grzbietowej powierzchni nadgarstka. Ścięgna przebiegają wewnątrz stale „smarowanych” pochewek. Jeśli w ich obrębie wytworzą się zrosty (np. w wyniku niewielkich powtarzających się urazów towarzyszących pracy palców), dochodzi do zlepienia się pochewek ścięgien ze ścięgnami. Wówczas w przestrzeni pomiędzy nimi gromadzi się płyn. Zmiany tego rodzaju lokalizują się zazwyczaj w obrębie nadgarstka.

Torbiele znajdują się najczęściej pod skórą, rzadziej w niej samej, można więc bez trudu przesuwać leżącą nad nimi skórę. Nie mają z nią stałego połączenia, jak np. włókniaki. Jeśli płyn w torbieli jest przezroczysty, jej podświetlenie małą latarką w kształcie wiecznego pióra spowoduje, że światło przez nią przeniknie i będzie ona „świecić”. Zmiany mogą się zapadać po odessaniu ich zawartości igłą i strzykawką lub pękać po uderzeniu ich ciężkim przedmiotem. Uderzenie czymś twardym jest najskuteczniejsze w torbielach galaretowatych, lecz inne tego typu zmiany (jak np. duże torbiele łojowe) mają tendencję do odrastania, dlatego najlepszym sposobem ich leczenia jest zabieg chirurgiczny. Torbiele nie ulegają przemianie nowotworowej.

Przejdź do góry

Nasze Poprzednie Kampanie: